Dankzij een goede vriendin kreeg ik de mogelijkheid om te exposeren in één van de bejaardentehuizen die ons dorp rijk is. Dit is uiteraard een prachtige kans om m’n werk ook buiten de muren van mijn atelier te tonen.

Welk werk wil ik eigenlijk gaan ophangen? Dat was de eerste vraag die ik mezelf stelde. Het liefst wil ik met iets nieuws komen dat eer doet aan de bewoners. Wat nou als ik acht imperfecte stilleven tekeningen maak met als titel “De tand des tijds”. Ik zag het al helemaal voor me: een ode aan de hulpmiddelen die ons leven – juist als we ouder worden – leefbaar houden. Gelijk moest ik denken aan mijn oma’s kunstgebit, dat ik regelmatig uit het gras moest plukken als ze het tafelkleed had uitgeklopt. “Doe maar alsof je knijpers aan het zoeken bent!” riep ze me na, terwijl ik de trap naar de begane grond nam.

“‘Doe maar alsof je knijpers aan het zoeken bent!’ riep ze me na, terwijl ik de trap naar de begane grond nam”

Na een paar dagen broeden kwam ik op het idee om mijn overbuurvrouw te vragen. Haar atelier zit misschien net op 10 meter afstand van het mijne. Zij maakt herinneringstassen uit jassen, tassen en andersoortig leren voorwerpen. Ze is een echte vakvrouw. Wat nou als ik op acht tassen van haar mag tekenen? Dat zou me zo ontzettend gaaf lijken! Dan kan zij haar herinneringstassen op een kunstzinnige manier op de kaart zetten en ik mijn cursus imperfect tekenen promoten. Op deze manier brengen we het beste van onze twee werelden samen.

Ik stelde haar voor om acht dierbare herinneringen die we aan onze oma’s hebben op haar tassen te tekenen, ze was gelijk enthousiast, in de dagen erna kreeg ik acht prachtige tassen aangeboden. Acht iets te mooie tassen… Een week lang heb ik zitten tekenen, op elke tas moest een object komen dat een herinnering aan oma opriep. Wat hadden onze oma’s zoal in hun tasje zitten? Pepermuntjes, kauwgom, sigaretten, een naaisetje, breiwerk, speelkaarten, eau de cologne en een bril. Deze spulletjes bezorgen ons niet alleen een warme herinnering, maar zijn ook nog eens illustratief genoeg om een tas mee op te sieren.

“Een week lang heb ik zitten tekenen, op elke tas moest een object komen dat een herinnering aan oma opriep”

Toen ik eenmaal zo ver was om op de tassen te gaan tekenen, brak het zweet me uit. Ik was zo bang dat ik met mijn imperfecte tekeningen de tassen zou verpesten… Toen ik naar de tassen keek, moest ik plots denken aan de tijd dat ik als brugpieper met een grote leren tas liep te zeulen. Als ik zin had kalkte ik er een leus op of een simpel tekeningetje. Nooit vroeg ik me af of het wel mooi was. Ik dacht er niet over na maar deed het gewoon. Het ontstond in het moment. Hoe zou de wereld eruit zien als we vaker spontaan iets op onze eigen spullen zouden tekenen, zonder ons druk te maken over proporties, uitlijning en perspectief?

“Nooit vroeg ik me af of het wel mooi was. Ik dacht er niet over na maar deed het gewoon. Het ontstond in het moment”

De eerste les die ik afgelopen week gaf ging over imperfect tekenen. Maar wat is imperfect tekenen eigenlijk en waarom zou je dat willen?

Een ‘Imperfect’ tekenaar probeert niet een exacte kopie van de werkelijkheid te maken, maar een vrije en expressieve weergave ervan.

De belangrijkste reden waarom ik ben begonnen met imperfect tekenen is simpel: ik heb altijd graag getekend, maar merkte dat de drempel om te tekenen steeds hoger werd naarmate ik verder kwam. Ik realiseerde me dat als ik de drang naar perfectie niet zou loslaten, ik uiteindelijk helemaal zou stoppen met tekenen – en dat wilde ik niet laten gebeuren. In mijn zoektocht naar meer vrijheid raakte ik geïnspireerd door kunstenaars die juist door hun imperfecte stijl ongelooflijk authentiek en krachtig werk maakten.

In het begin vond ik het moeilijk om mijn imperfecte tekeningen te accepteren. Ik zag continu mijn tekortkomingen erin terug. Maar door de juiste boeken te lezen en YouTube-video’s te bekijken van kunstenaars die vol vertrouwen hun eigen pad volgden, kreeg ik de moed om ook mijn eigen weg te verkennen en daar trouw aan te blijven. Zij lieten me zien waarvoor ik dit doe.

Langzaam begon ik steeds meer te genieten van mijn werk. De onvolkomenheden waren niet langer mijn zwakke plek, maar juist mijn kracht geworden. Ik merkte dat volhouden en door blijven gaan, me stap voor stap dichter bij mezelf bracht. Steeds meer ervaar ik de helende werking van zelfacceptatie doordat ik mezelf en mijn werk accepteer met al mijn sterke en minder sterke kanten. Deze kracht tilt niet alleen mezelf, maar ook mijn werk naar een nieuw niveau.

“Langzaam begon ik steeds meer te genieten van mijn werk. De onvolkomenheden waren niet langer mijn zwakke plek, maar juist mijn kracht geworden”

Door meerdere opties te verkennen kwam ik er ook achter dat ik heel erg hou van spelen met woorden en tekst. Dus voegde ik al snel een extra laagje toe aan mijn werk van woord(grapjes), feitjes of zomaar wat tekst. In november komt mijn eerste boek uit waarin ik deel hoe ik mijn reis naar authenticiteit ben aangegaan en nog steeds voortzet.