Ik ben de afgelopen weken druk bezig geweest om alles in mijn atelier aan kant te krijgen. Vanwege een lokaal kunst evenement dat het aankomende weekend plaatsvindt leek het me een geweldige kans om alles wat ik te bieden heb te etaleren in een prachtige brochure.
Mijn keuze viel op een A5 formaat, zigzag gevouwen folder met maar liefst acht pagina’s. Deze optie bracht flink wat extra werk met zich mee, maar hé – voor een ieder die mijn atelier (lees brein) binnenstapt is een beetje uitleg wel op zijn plaats. Ik ben me bewust van de gelaagdheid in mijn eigen belevingswereld. Soms kan die wat intens en ongestructureerd overkomen.
Tijdens het maken viel alles op zijn plek. Mijn folder groeide – in woord en beeld – uit tot een perfecte representatie van mijn stijl en aanbod. Missie geslaagd! Het enige dat ik nog moest doen was een extra check op fouten.
“Missie geslaagd! Het enige dat ik nog moest doen was een extra check op fouten”
Je voelt hem waarschijnlijk al aankomen… Naast mijn geweldige folder had ik ook nog ander drukwerk nodig. Het vergde enig zoekwerk en tal van kleine aanpassingen om alles klaar te zetten. Vlug nog even wat ‘bestel dingetjes’ uitzoeken, de papierdikte, de aantallen, wel of geen extra afwerking… Eindelijk was ik klaar met bestellen en kon ik gaan beginnen met uploaden.
Zo gezegd, zo gedaan. Alles was besteld en daarna direct geüpload. En toen kwam ik erachter dat ik helemaal vergeten was mijn folder en flyer een goede laatste check te geven. Opnieuw uploaden ging niet meer. Nou, dat heb ik geweten! Met knikkende knieën bekeek ik de PDF. En ja hoor er zitten inderdaad foutjes in. Even diep adem halen, rustig loslaten en weer door.
Dus… zie je een foutje in mijn folder? Dat klopt! Dat is precies het perfectionisme waar we in de cursus mee afrekenen en ik doe het alvast even voor!
Afgelopen week zag ik vanaf grote afstand, terwijl ik met m’n chihuahua op de arm, vier grote tassen en mijn sleutelbos (nog net niet in mijn mond) liep – in de kleine koopjes bak van mijn overbuurvrouw – drie zwarte, brocant-ogende fotolijstjes liggen. Het enige wat ik op dat moment kon denken was: hebben, hebben, hebben! Een duikvlucht zat er niet in, te riskant voor mijn ‘Mexicaanse hapje’ Nacho. Oké, nieuw plan dus… Eerst de deur openmaken, daarna ‘chi Nach’ in zijn mand droppen, tassen neerzetten en als een gek naar de koopjes bak toe. Volgens mij had mijn buuf al de verlekkerde blik in mijn ogen gezien. Toen ik vroeg wat ze voor de lijstjes wilde hebben zei ze: “Neem ze maar, ik heb ze al gebruikt!”. Snel griste ik de lijstjes uit de bak en zei nog net niet kwijlend “My precious”.
Ik had die dag een moordplanning. Alles stond strak achter elkaar in mijn agenda gepropt: promotie materiaal voor de aanstaande kunstroute, de deadline voor mijn boek en een flinke achterstand in de administratie zorgden ervoor dat ik strak aan de bak moest. De lijstjes parkeerde ik even op een plankje en ben op jacht naar een bakkie leut gegaan. Toen ik even later met een warm bakkie aan de tafel zat, kreeg ik een waanzinnig idee. Er zaten nu zwart/witte stofjes in de lijstjes die waren opgeleukt met een goudkleurig tekstje en een ondefinieerbaar wittig krabbeltje dat ik niet kon thuisbrengen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dol op krabbels. Als er één is die gretig krabbels gebruikt en krabbels waardeert voor wat ze zijn, ben ik het wel! Ik zette mijn koffie aan de kant en ging op zoek naar mijn stoffen art journal project. Eenmaal gevonden bleek de stof drie keer zo dik te zijn geworden als bij aanvang. Ken je de uitdrukking ‘stof trekt stof aan’? Na wat blazen, kloppen en hoesten begon mijn niveau van enthousiasme een kritiek punt te bereiken. Er zat zoveel onafgemaakt moois in, dat moest wel wat worden.
Ik stond voor een intern dilemma, mijn art journal met pijn in mijn hart te wrecken (vernielen) om mijn werk wereldkundig te maken of alles weer keurig terug te proppen in de eeuwige, onafgeronde vergetelheid. Over eeuwige vergetelheid gesproken, het kan zijn dat over een paar honderd jaar kunsthistorici en archeologen verhitte discussies voeren over mijn werk in verhouding tot de toestand van de moderne mens anno nu. Wat zou de bedoeling en de context zijn van dit geheel? Semi holbewoner krabbels met hippe stofjes in een nep brokantelijstje, leg dat maar uit! In dit verhaal openbaar ik de genesis van mijn eclectische mix, maar of dit over honderd jaar nog terug te vinden is? Ik betwijfel het, tenzij ik uitgroei tot een beroemd kunstenaar en mijn werk – inclusief de verhalen – bij een groot publiek bekend zijn. Wie weet, het is goed om te blijven dromen. Hoe kijken wij terug op het werk van onze voorouders? We moeten het vaak stellen met indirecte bewijzen en gekleurde aannames omdat we er simpelweg niet bij zijn geweest, maar wat als we ooit ook echt de waarheid zouden kennen?
“In dit verhaal openbaar ik de genesis van mijn eclectische mix, maar of dit over honderd jaar nog terug te vinden is?”
Oké, dit is inderdaad een prachtige slotgedachte voor mijn verhaal, maar het blijft allemaal behoorlijk aan de oppervlakte. Soms is het lekker om te blijven dobberen en soms verzuip ik in mijn gedachten en zink ik de diepte in. Als ik nu stop met mijn verhaal over mijn werk, doe ik mezelf zwaar tekort. Het oppervlakte is pas het begin van wat je ziet. De ijsberg boven het water. Er zit nog een hele laag onder mijn werk dat onderdeel is van mijn (aan de buitenkant niet zichtbare) denkproces.
“Soms is het lekker om te blijven dobberen en soms verzuip ik in mijn gedachten en zink ik de diepte in. Als ik nu stop met mijn verhaal over mijn werk, doe ik mezelf zwaar tekort”
Sinds september vorig jaar houd ik me bezig met het thema ‘Een compositie van niets’. Ik maak composities van ‘niets’ – letterlijk én figuurlijk. Mijn digitale werk is gebaseerd op afval dat voordat het de prullenmand bereikt eerst nog even op de foto wordt vastgelegd. Mijn schilderijen zijn geen reflectie van de werkelijkheid, maar een spel van het moment en gestuurd door het principe van entropie. Het spel van entropie – de dans tussen orde en chaos, vasthouden en loslaten, creatie en verval. Entropie is niet alleen het verval van orde, maar ook de bron van nieuwe mogelijkheden. In het verstrijken van tijd en het vervagen van herinneringen zit misschien wel de kern van het leven: dat we nooit precies weten wat was, noch wat komen gaat. In dat licht zal mijn werk ooit misschien niet meer zijn dan een vage echo, iets waar later mensen hun hoofd over breken. Of misschien ook helemaal niet. Maar juist in de onzekerheid van het eeuwige nu, het moment waarin de realiteit zich ontvouwt en bevriest in de tijd, zit voor mij de essentie. Vol vragen, vol zoeken, en soms een glimp van iets veel groters dan ikzelf.
Het werk van Hans sluit heel mooi aan op het SPPP assortiment. Hij vindt het leuk om afgedankt gereedschap en automaterialen en tweede leven te geven door ze te transformeren in kleine kunstwerkjes. Ik kwam hierachter toen hij een racewagen, gemaakt van twee Mercedes bougies, aan m’n zoon cadeau gaf. Ik was er direct verliefd op! Het werk dat Hans maakt oogt simpel, maar is alles behalve simpel om te maken. Al zijn ontwerpen bedenkt hij zelf aan de hand van de materialen die hij tot zijn beschikking heeft.
Titel: Bulldozer
SPPP & friends – Hans Bulldozer gemaakt van diverse materialen en gereedschappen
kan werkelijk alles schilderen wat ze ziet en doet dit geheel in haar eigen stijl! Ze houdt van kleurrijke afbeeldingen (het liefst met een twist). Ooit heeft ze me een prachtige sierplank met de afbeelding van een zwarte kip gegeven, deze plank is het pronkstuk van mijn keuken! De houten planken en borden hieronder zijn met acrylverf beschilderd. Ze zijn niet gemaakt om op te serveren maar wel om te pronken in je keuken.
Titel: Friends
SPPP & friends – Anja Houten sierblad met acrylverf
Sjoukje loopt het liefst met haar camera in duin en bos alwaar ze de mooiste foto’s maakt. Ze heeft een uitgesproken, eigen stijl waarbij ze de belangrijkste kenmerken inzoomt en vervaagt wat niet relevant is. Hierdoor ontstaan prachtige, dromerige afbeeldingen met een superscherpe focus waarbij de natuur haar mooiste geheimen toont.
Handgemaakte “messy” stationery producten als artjournals, clusterkaarten, cadeauzakjes en papierpakketjes worden in het atelier met liefde en aandacht gemaakt. Allemaal mooie papiertjes en producten om zelf mee aan de slag te gaan.
Titel: Paper stash #1
SPPP stationery Een pakketje met stof, diverse papiertjes en als pronkstuk een uniek, samengesteld papiercluster met stiksels.
Zwart/wit is helemaal mijn ding! Eenvoudige, losse tekeningetjes met zwarte fineliner op wit papier trekken altijd mijn aandacht. Daarnaast ben ik dol op papier en karton vouwen tot 3D objecten. De kaarten kun je versturen en voor de creatieven onder ons transformeren tot een ludiek lucifersdoosje.
Ik werk al heel wat jaartjes als designer in de digitale scrapbook branche. De afbeeldingen die ik beroepsmatig maak, gebruik ik ook in mijn eigen digitale kunst. Het liefst verwerk ik materiaal in mijn werk dat door anderen als afval beschouwd wordt. Hierbij kun je denken aan snippers, stukjes gescheurd papier, tape dat gebruikt is bij het schilderen, maar ook vlekken, krassen en stiksels horen erbij. In Photoshop ontdoe ik alle afbeeldingen van hun achtergrond en stapel ze laagsgewijs met schaduw op. Door te schuiven met de elementen ontstaat uiteindelijk het beeld dat ik hebben wil. Hieronder staat het aanbod van mijn digitaal gemaakte art prints die ik laat afdrukken op stevig wit papier (van 30 x 30 cm).
Titel: Not messy
SPPP 4 art’s sake digitale kunst print gesigneerd en genummerd (oplage 30 stuks) (30 x 30 cm)
Prijs:€ 50,00* ingelijst | op bestelling Prijs:€ 25,00 zonder lijst | op bestelling
* Alle prijzen zijn exclusief verzendkosten – verkoop en verzending alleen binnen Nederland
Abstracte kunst
In deze serie onderzoek ik het fragiele evenwicht tussen orde en chaos. Elk werk toont een andere vorm van getemde chaos. Ik zoek niet naar perfecte harmonie, maar naar spanning: het beeld balanceert op het kantelpunt waar structuur en ontregeling elkaar raken. De werken (70 x 50cm) zijn inmiddels ingelijst (80 x 60 cm)
* Alle prijzen zijn exclusief verzendkosten – verkoop en verzending alleen binnen Nederland
Decoratief abstract werk
Dit is ouder werk dat ik tussen 2021 en 2025 gemaakt heb. Abstract intuïtief schilderen heeft mijn voorkeur, maar zo nu en dan een geabstraheerd dier schilderen vind ik ook leuk om te doen.
Titel: geen
SPPP deco – factor 0,5 + lijst 2021 – gelliprint in lijst (25 x 20 cm)
* Alle prijzen zijn exclusief verzendkosten – verkoop en verzending alleen binnen Nederland
Klein decoratief abstract werk
Dit zijn mijn kleine werkjes gemaakt in serie met verschillende materialen als inkt, waterverf, vetkrijt, pastel en acryl verf. Ik werk graag met neutrale, natuurlijke kleuren en ben dol op de combinatie van zwart/wit.
Titel: nr. 42
SPPP deco – factor 0,5 2021 – Abstract werk klein (ongeveer 10 x 10 cm)
* Alle prijzen zijn exclusief verzendkosten – verkoop en verzending alleen binnen Nederland
tekeningen
Tijdens mijn opleiding voor grafisch vormgever ontdekte ik de alcohol markers. In combinatie met fineliner ontstaan vaak de leukste tekeningen. Het liefst teken ik op pakpapier, oude bonnetjes en facturen en teken ik er woorden bij.
Titel: Panda
SPPP deco 2022 – Wissellijstje met tekening fineliner en alcohol marker gesigneerd
Ik had een cadeautje voor mijn zus dat moest worden ingepakt. Altijd als zij iets geeft, is het smaakvol ingepakt. Ze doet dat met de nodige zorg en liefde.
Als dank voor de aandacht en liefde die zij aan haar pakjes besteedt, wilde ik haar nu ook eens verrassen met een prachtig ingepakt presentje. Ik ben begonnen met het opzoeken van een ‘saaie’ rol inpakpapier en dekkende acrylstiften. Het ontwerp dat ik wilde tekenen was niet zo moeilijk, omdat ik de hele week al vissen aan het tekenen was. Dit ontwerp sprong er voor mij echt uit en staat bovendien prachtig bij het motief van het inpakpapier.
“Als dank voor de aandacht en liefde die zij aan haar pakjes besteedt, wilde ik haar nu ook eens verrassen met een prachtig ingepakt presentje”
Toen ik het aan haar gaf, werd ze er helemaal blij van. Het enige nadeel dat aan dit mooi ingepakte presentje kleeft is dat zus het nog niet uit wil pakken, omdat ze dat ‘zonde’ vindt…
Afgelopen week heb ik in etappes geschilderd, wat helaas geen groot succes was. Maar waar één deur sluit, gaat een andere open. De overgebleven restjes verf en inkt gebruikte ik om wat A4-tjes mee te vullen. Algauw ontstonden er vlakken en dikke inktkrabbels die op het eerste gezicht alles behalve interessant waren. Nadat deze waren opgedroogd ben ik er met verfstiften en potlood overheen gegaan. Het geheel was niet meer saai, maar oogde wel erg rommelig. Toen ik met witte en zwarte fineliners de contouren ging accentueren ontstond er onverwacht iets heel moois. Er kwam rust in, waardoor de chaos verdween.
“Toen ik met witte en zwarte fineliners de contouren ging accentueren ontstond er onverwacht iets heel moois”
Dit soort lessen leer je alleen maar door doen. Dagelijks 10 minuutjes van je tijd, om te ontdekken, zorgt ervoor dat je creatieve inzicht groeit. Alle mooie ontdekkingen neem je mee in je toekomstige werk. En de minder gunstige ontdekkingen laat je gewoon voor wat ze zijn.
Zelfs in één werk kunnen er mooie en minder mooie stukken zitten. Ik scheur gerust de minder mooie stukken ervan af, waarna ik de mooie stukken met elkaar verbind. Hierdoor ontstaat een nieuwe kijk op het werk dat uitnodigt om verder mee te experimenteren.
Vandaag is mijn nichtje jarig en als je een jonge dame van 11 wordt, heb je geen behoefte meer aan kinderachtige cadeautjes. Dan wil je het liefst een envelopje met inhoud!
“Als je een jonge dame van 11 wordt, heb je geen behoefte meer aan kinderachtige cadeautjes”
Van de week was ik even in de winkel om een pakketje op te halen. Toen ik langs de kassa liep viel mijn oog op een rekje met allemaal verschillende handgemaakte sleutelhangers. Bijna alle spulletjes in deze winkel worden gemaakt door mensen met een verstandelijke beperking. Mijn blik bleef hangen bij een schattig klein hondje. Met de verjaardag van mijn nichtje in het achterhoofd en het feit dat ze dol is op kleine hondjes besloot ik het hondje te kopen. De dame die me hielp vroeg of het een cadeautje was. “Ja” zei ik, “maar je hoeft het niet in te pakken!”. Ik bedacht me dat ik thuis zat spulletjes heb om er nog iets leukers van te maken.
Vanmorgen ben ik door mijn bakjes met ‘schatten’ gegaan om te kijken hoe ik het hondje zo leuk mogelijk kan verwerken op een kaart. Ik had nog wat labeltjes en stickers liggen en tot mijn grote geluk paste het inpakpapier perfect bij de print van het hondje. Het inpakpapier heb ik op een blanco, bruin kartonnen A6 kaart geplakt en er vervolgens 2 gaatjes in gemaakt om de sleutelhanger doorheen te steken. Nu nog een transparant zakje en wat centjes erbij, dan is het feest compleet! Ik word er zo blij van als dingen spontaan op hun plek vallen.
11 januari deed ik in mijn woonplaats mee met een dummy* expositie. Eigenlijk was ik met mijn dummy de ‘aanstichtster’ hiervan…
Tijdens het openingswoord werd het begrip ‘dummy’ en de functie ervan bondig uitgelegd en toegelicht. Mijn dummy was twee jaar terug de start van een geweldig creatief avontuur. Enkele weken ervoor was ik begonnen met de jaarcursus ‘schilderen met gemengde techniek’ op de kunstacademie. Ik weet nog goed dat we de eerste les begonnen met inkt. Ik vind inkt echt een heerlijk medium om mee te werken! Vanwege mijn perfectionistische inslag ben ik rond de corona pandemie vanuit huis gaan werken met- en op afvalpapiertjes en karton. Deze benadering werkt trouwens nog steeds erg goed voor mij. Het geeft me vrijheid waardoor ik het lef heb om uit mijn hoofd- en aan de gang te gaan.
Het was aanvankelijk geen eenvoudige klus om aan de slag te gaan. Ik was altijd zo krampachtig bezig geweest met het eindresultaat, dat ik geen flauw benul van het proces had. Daarnaast had ik ook geen idee wat ik los van de commerciële trends nog meer mooi zou kunnen vinden. Laat staan dat ik wist wat mijn stijl was. Alles ging in mijn hoofd altijd volgens het boekje. Was delfts blauw in, dan was ik bezig met delfts blauwe dingen ontwerpen. Was vintage in, dan was ik met vintage bezig. Ik voelde me net een schaap dat achteraan in de kudde van commercie liep en domweg volgde. Ik wilde helemaal geen trendy kuddedier zijn! Ik wilde op zoek naar mezelf en op een aantrekkelijke manier gaan ontdekken waar ik voor stond.
“Ik voelde me net een schaap dat achteraan in de kudde van commercie liep en domweg volgde. Ik wilde helemaal geen trendy kuddedier zijn! Ik wilde op zoek naar mezelf en op een aantrekkelijke manier gaan ontdekken waar ik voor stond”
Als ik mijn allereerste dummy bekijk, dan weet ik niet wat ik zie! Ik heb daarin werkelijk alles geprobeerd wat niet bij me past! Poppetjes natekenen, met gekochte stencils werken, alcohol inkt uitproberen, acryl stempelen, een cursus vlekken maken. Iedere keer weer bekroop me dat gevoel… Het gevoel dat anderen mijn werk aan het maken waren. De poppetjes kwamen niet uit mijn hoofd, de stencils waren niet mijn ontwerp, de alcohol inkt was voor mij te hip en stempels gutsen vond ik veel oorspronkelijker dan kant en klaar kopen. De vlekken waren wel authentiek, maar als ik ze opzettelijk maakte waren ze altijd heel raar. Echt, bij mij had elke vlek z’n gebrek.
“Iedere keer weer bekroop me dat gevoel… Het gevoel dat anderen mijn werk aan het maken waren”
Kortom ik heb in die tijd voornamelijk geleerd wat mij niet ligt. Dat bracht aanvankelijk best wat frustratie en teleurstelling met zich mee. Echter nu is mijn ervaring dat het juist heel fijn is om te weten wat ik niet wil. Vanaf het moment dat ik leerde het gedachtegoed van anderen los te laten en vanuit mezelf zonder plan aan de gang te gaan, kwam de doorbraak. Deze dummy ontstond uit niets en kreeg vorm door kladjes, aantekeningen en krabbels over nieuwe dingen die ik op de cursus leerde en mijn eigen gedachteproces. Het werd een steeds mooier stukje werk en ik begon daardoor op een bepaald moment te spelen met het idee om de dummy om te dopen naar het uiteindelijke resultaat.
Halverwege veranderde ik van koers en bleek m’n dummy toch alleen bestemd voor het dummy zijn. Een tijdelijke inspiratiebron voor een ruim 100 pagina’s tellend boek. Mijn boek kwam in mei 2023 vers van de pers en er zijn inmiddels 40 exemplaren van in omloop. En dat is best leuk voor een conceptboekje.
Een dag voor deze expositie, op 10 januari heb ik mijn boek bij een uitgever ingediend om te kijken of zij mogelijkheden zien om het uit te geven. Of het gaat lukken weet ik nog niet, maar één ding weet ik wel: Als ik nog steeds in mijn hoofd had gezeten waren noch de dummy, noch het boek, noch de expositie er geweest en had ik nog steeds een groot deel van mijzelf niet ontdekt.
* Een dummy (art journal) is een schrift/boekje waarin concepten en ideeën geschetst en opgeschreven worden. Voor de ene kunstenaar is het een hulpmiddel en voor de andere een doel op zich.
