Ik gun mezelf eigenlijk bijna nooit de tijd om even te vertragen en in te zoomen op een kleine daad van liefde en volledige toewijding. Het scheppen van een ecosysteem in een potje dat over een paar dagen nieuw leven ontvangt in de buik van een zeer dankbare gastheer of gastvrouw.

Zodra mijn pot met kimchi op een donkere plek staat, zoek ik het licht op en beloon ik mezelf voor mijn scheppende daad met een vol aandacht gecreëerde latte matcha. Niet uit een kant-en-klaarzakje, want dat klopt niet. Het moet kloppen, dus klop ik met Z- en M-bewegingen mijn matcha op terwijl de melkopschuimer de latte klopt.

“Straks drink ik in het zonnetje de zon op!”

Mijn brein is druk met associëren en heeft een haakje gevonden naar de biologieles van afgelopen week. Het is geen groene energie, anders was mijn matcha niet mintgroen geweest. Ik drink alleen het product van blauw en rood licht. Zo werkt fotosynthese.

“Stiekem was het me weer gelukt om niet helemaal in het moment te zijn…”

Ik ruim mijn spullen op en pak het halve appeltje dat nog over is van mijn scheppingsdaad. Mijn hersenen werken alweer naar een nieuw verband toe en leggen een link tussen de appel en het scheppingsverhaal. Deze verboden vrucht gaat mooi mijn yoghurtbowl in.

Zo, laat de dag maar komen. Ik ben er helemaal klaar voor.