Afgelopen week heb ik het abstract schilderen weer opgepakt. Het viel me niet mee om weer in actie te komen. Mijn eerste opzet eindigde ook in een complete chaos, die ik uiteindelijk downsize-de tot twaalf cirkels, verbonden door kanttekeningen. Het voelde aanvankelijk als vluchten na falen, maar droeg uiteindelijk toch een prachtige boodschap in zich mee.

“Het viel me niet mee om weer in actie te komen”

Noem me een optimist, want ik laat me graag verrassen door wat zich aandient. Twaalf bubbels, verbonden met delicaat handwerk. We leven per slot van rekening allemaal in onze eigen bubbel. Dit tijdperk wordt sterk door individualisme gedomineerd. Waar verbinding ontbreekt, breekt polarisatie in. Buiten mijn veilige ik-bubbel is het niet-ik, een wereld die ik niet begrijp, noch grijpen kan.

“Noem me een optimist, want ik laat me graag verrassen door wat zich aandient“

Om open eindjes te verbinden en een zingevend narratief te vormen, komen dwalingen makkelijk op het spoor. “Wij, zij” is de uitkomst van een ontspoord verhaal. Laten we wat liever voor elkaar zijn, zorgvuldig met onze relaties omgaan en ons richten op hoop en herstel. Kantjes geklost van delicaat zijde vormen een route waarlangs liefdevolle intenties, een luisterend oor en respect tot bloei mogen komen waardoor de mooiste verbindingen ontstaan.