Tag archieven: uitjeëitje

DUMMY

11 januari deed ik in mijn woonplaats mee met een dummy* expositie. Eigenlijk was ik met mijn dummy de ‘aanstichtster’ hiervan…

Tijdens het openingswoord werd het begrip ‘dummy’ en de functie ervan bondig uitgelegd en toegelicht. Mijn dummy was twee jaar terug de start van een geweldig creatief avontuur. Enkele weken ervoor was ik begonnen met de jaarcursus ‘schilderen met gemengde techniek’ op de kunstacademie. Ik weet nog goed dat we de eerste les begonnen met inkt. Ik vind inkt echt een heerlijk medium om mee te werken! Vanwege mijn perfectionistische inslag ben ik rond de corona pandemie vanuit huis gaan werken met- en op afvalpapiertjes en karton. Deze benadering werkt trouwens nog steeds erg goed voor mij. Het geeft me vrijheid waardoor ik het lef heb om uit mijn hoofd– en aan de gang te gaan.

Het was aanvankelijk geen eenvoudige klus om aan de slag te gaan. Ik was altijd zo krampachtig bezig geweest met het eindresultaat, dat ik geen flauw benul van het proces had. Daarnaast had ik ook geen idee wat ik los van de commerciële trends nog meer mooi zou kunnen vinden. Laat staan dat ik wist wat mijn stijl was. Alles ging in mijn hoofd altijd volgens het boekje. Was delfts blauw in, dan was ik bezig met delfts blauwe dingen ontwerpen. Was vintage in, dan was ik met vintage bezig. Ik voelde me net een schaap dat achteraan in de kudde van commercie liep en domweg volgde. Ik wilde helemaal geen trendy kuddedier zijn! Ik wilde op zoek naar mezelf en op een aantrekkelijke manier gaan ontdekken waar ik voor stond.

“Ik voelde me net een schaap dat achteraan in de kudde van commercie liep en domweg volgde. Ik wilde helemaal geen trendy kuddedier zijn! Ik wilde op zoek naar mezelf en op een aantrekkelijke manier gaan ontdekken waar ik voor stond”

Als ik mijn allereerste dummy bekijk, dan weet ik niet wat ik zie! Ik heb daarin werkelijk alles geprobeerd wat niet bij me past! Poppetjes natekenen, met gekochte stencils werken, alcohol inkt uitproberen, acryl stempelen, een cursus vlekken maken. Iedere keer weer bekroop me dat gevoel… Het gevoel dat anderen mijn werk aan het maken waren. De poppetjes kwamen niet uit mijn hoofd, de stencils waren niet mijn ontwerp, de alcohol inkt was voor mij te hip en stempels gutsen vond ik veel oorspronkelijker dan kant en klaar kopen. De vlekken waren wel authentiek, maar als ik ze opzettelijk maakte waren ze altijd heel raar. Echt, bij mij had elke vlek z’n gebrek.

“Iedere keer weer bekroop me dat gevoel… Het gevoel dat anderen mijn werk aan het maken waren”

Kortom ik heb in die tijd voornamelijk geleerd wat mij niet ligt. Dat bracht aanvankelijk best wat frustratie en teleurstelling met zich mee. Echter nu is mijn ervaring dat het juist heel fijn is om te weten wat ik niet wil. Vanaf het moment dat ik leerde het gedachtegoed van anderen los te laten en vanuit mezelf zonder plan aan de gang te gaan, kwam de doorbraak. Deze dummy ontstond uit niets en kreeg vorm door kladjes, aantekeningen en krabbels over nieuwe dingen die ik op de cursus leerde en mijn eigen gedachteproces. Het werd een steeds mooier stukje werk en ik begon daardoor op een bepaald moment te spelen met het idee om de dummy om te dopen naar het uiteindelijke resultaat.

Halverwege veranderde ik van koers en bleek m’n dummy toch alleen bestemd voor het dummy zijn. Een tijdelijke inspiratiebron voor het ruim 100 pagina’s tellend boek Uitjeëitje. Uitjeëitje kwam in mei 2023 vers van de pers en er zijn inmiddels 40 exemplaren van in omloop. En dat is best leuk voor een conceptboekje.

Een dag voor deze expositie, op 10 januari heb ik Uitjeëitje bij een uitgever ingediend om te kijken of zij mogelijkheden zien om dit boek uit te geven. Of het gaat lukken weet ik nog niet, maar één ding weet ik wel: Als ik nog steeds in mijn hoofd had gezeten waren noch de dummy, noch het boek, noch de expositie er geweest en had ik nog steeds een groot deel van mijzelf niet ontdekt.

* Een dummy (art journal) is een schrift/boekje waarin concepten en ideeën geschetst en opgeschreven worden. Voor de ene kunstenaar is het een hulpmiddel en voor de andere een doel op zich.

UITSTELGEDRAG

Tijdens het schrijven van mijn boek kwam ik erachter dat mijn uitstelgedrag niet ontstaat door één factor, maar een combinatie is van verschillende factoren samen. Perfectionisme en het hardnekkig vasthouden aan dromen die nooit uitkomen (roze wolken) zijn beide perfecte ingrediënten voor uitstelgedrag.

Ik heb voor morgen de beste plannen, schema’s en ideeën op de plank liggen, maar weet voorbaat al dat ik die plank mis ga slaan. Morgen is veilig, morgen is later, morgen is niet nu. Morgen kan geen kwaad. Morgen heb ik geen invloed op, morgen is morgen en dan zien we wel weer… Mijn morgen is een sprookje, een fata morgana. Een luchtspiegeling vol roze wolken. Het luchtkasteel van madam Inner Criticus, ver buiten het bereik van de realiteit. Afgebakend van de route naar succes en de route van doorzetten. Mijn morgen is een loze belofte vermomd in een heerlijke, dikmakende, roze, zoete, kleffe suikerspin.

“Mijn morgen is een loze belofte vermomd in een heerlijke, dikmakende, roze, zoete, kleffe suikerspin”

Okay, in het lyrisch essay van de vorige paragraaf zijn het voornamelijk de plannen en voornemens die blijven kleven aan de suikerspin. In m’n vorige blogpost heb ik hier al uitgebreid over geschreven. Maar hoe zit het nu met de gewone dagelijkse taken die worden uitgesteld? In feite zijn het allemaal kleine dingen waarbij nou niet echt het toekomstbeeld op het spel staat. Gedoe is hier het sleutelwoord! Ik merk dat als ik iets uitvoer dat me geen moeite kost, ik het zonder nadenken doe. Kost iets me energie, omdat er gedoe bij komt kijken, dan slaan mijn hersenen geheid op de vlucht. Zo zit ik bij administratief werk steevast op het internet en stel ik zaken die ik moet uitzoeken almaar uit. Ik ben daarom ook supertrots op mezelf als ik mijn wekelijkse lijstje met lastige dingen heb afgerond. Er komt alleen nooit een einde aan, want lastige dingen horen nou eenmaal ook bij het leven.

HET LAND-VAN-OOIT

In mijn voorgaande blogpost WEL HEB IK OOIT! vertelde ik over m’n inner criticus en zei ik dat het me niet zou verbazen als ze op de troon van het Land-van-Ooit zit.

Misschien vraag je je nu wel af wat het Land-van-Ooit eigenlijk is. Begin vorig jaar heb ik een boek geschreven over verschillende uitdagingen die ik regelmatig tegenkom. En één van mijn vele uitdagingen heeft te maken met het Land-van-Ooit . Ik quote mezelf even: “…als ooit nu wordt en nu valt tegen…” dan valt er – naast mijn geleverde inspanning – nogal wat te verliezen. Het land van ooit vertegenwoordigt mijn (bijna) onbereikbare dromen die ik najaag. Mijn tactiek? Uitstelgedrag! Werkt altijd! Het resultaat? bergen dromen en bakken frustratie! Echt, om moe van te worden…

Om mijn ervaring hiermee te illustreren heb de onderstaande strip uit mijn boek gepakt. De roze wolken vertegenwoordigen m’n dromen. Je mag ze zien als een roze, rustgevende, hemelse roes waarmee ik m’n brein masseer, kalmeer en reguleer. Iedere dag geef ik mezelf weer oogluikend toestemming om nog heel even te blijven dromen. Elke lege, onbehagelijke ruimte prop ik vol met roze wolken. Het is alsof ik met een virtual reality bril op in een kerker loop. De omgeving zit er prachtig uit, maar er knaagt hier en daar wel wat aan m’n tenen… Over ratten gesproken, het is een rat race! Een slang van zinloze gedachten die (ver)leidt tot… nul resultaat. Roze wolken maskeren m’n angst voor mislukking en saboteren vooruitgang.

“Het is alsof ik met een virtual reality bril op in een kerker loop. De omgeving ziet er prachtig uit, maar er knaagt hier en daar wel wat aan m’n tenen…”

Ooit is niets, ooit is leeg, ooit is een rat race, ooit is nooit. Ooit is een nare gewoonte, een verslaving, een gezwel dat klein begint maar uiteindelijk groeit tot iets dat sterker en groter is dan wat ik aankan. Het rooft energie. Ooit is een luchtkasteel in het Land-van-Ooit. En nu mag jij me vertellen wie er volgens jou in dat luchtkasteel op de troon van het Land-van-Ooit zit…

Pas op! Want achter elke roze wolk schuilt een donderbui. Als je opruimt kom je ook puin tegen en puin ruimen kan een pittige klus zijn. Dromen die niet haalbaar zijn kunnen in duigen vallen. Gelukkig zijn donderbuien meestal heftig, maar wel van korte duur. Toegeven dat niet alles lukt of kan, kan een traantje geven. Maar lucht uiteindelijk altijd op.