Handlettering

In het vorige stukje had ik het over doedelen, doedels zijn patronen en tekeningetjes die vaak spontaan ontstaan. Kleine simpele lijn tekeningetjes worden ook wel doedels genoemd, al zijn deze niet (altijd) gedachteloos getekend, ze hebben wel dezelfde eigenschappen en uitstraling.

Handletters (ik heb hier al eerder over geschreven) hebben eigenlijk ook wel wat weg van doedels. het zijn in basis net als doedels getekende (of geschreven) lijn afbeeldingen die worden opgevuld met bijvoorbeeld arcering, tekentjes, kleuren, tangles of combinaties hiervan. In een A6 moleskine boekje maak ik vaak zwart/wit tekeningen die ik dan aanvul met met geschreven tekst en handletters om extra betekenis te geven. Op het plaatje hieronder heb ik, omdat mijn papier nog te veel witruimte bevatte een zwarte lijn tekening gecombineerd met verschillende lettertypen.

Vaak als ik aan het tekenen ben, komen er vanzelf quotes en teksten in mijn gedachten op. Deze gebruik ik dan ook gerust in mijn werk. Het zijn gedachten die bij dat moment horen, net als de tekening. De ene tekst heeft een diepere betekenis voor mij dan de andere. Sinds ik elke dag wat maak ben ik gestopt met mijzelf te serieus te nemen. Ik neem mijn dagboek zoals het komt.

Door al die mooie en vooral strakke handletter voorbeelden op het internet had ik in het begin best wel last van beginners (faal) angst. Ik wilde ook super strakke handletters maken! Minstens zo mooi als de voorbeelden. Met potlood, liniaal en gum begon ik volgens een vooropgezet plan te tekenen. Ik heb veel gegumd, gemopperd en gesjoemeld door hier en daar wat letters over te trekken. Vond ik het leuk? Genoot ik ervan? Welnee! Het ging me alleen maar om het eindresultaat… Toen mijn handletter stukje uiteindelijk af was, was ik er klaar mee. Voor mij geen handletters meer, vond er geen moer aan! Daarnaast was het resultaat een slap aftreksel van het voorbeeld, dat per direct in het ronde archief verdween. Achteraf besef ik me dat ik veel te krampachtig ben begonnen. Natuurlijk zijn perfect strakke handletters een lust voor het oog. Maar heel eerlijk, ik vind ik handletters die niet perfect en een stuk minder strak zijn over het algemeen interessanter en aantrekkelijker!

Perfectie is een mooi streven, maar het moet niet verlammend werken. Ambacht is werk en door hard te werken kan ik een ambacht leren. Maar was dat ook wat ik wilde? Pas toen de lat op de grond lag en ik mijn (onrealistische) verwachtingen rondom het handletteren (en tekenen!) had bijgesteld, kon ik van het proces gaan genieten en spelenderwijs ontdekken hoe leuk het is om letters te maken zonder gum en liniaal! Daardoor ontstonden er vaak veel mooiere dingen dan ik ooit zelf van te voren had kunnen bedenken. Net als bij alle andere (creatieve) vaardigheden is het een kwestie van jezelf een kans gunnen om te ontwikkelen door het te durven doen en bovenal aardig en mild te zijn voor jezelf. Ik hoef geen specialist te worden om mooie dingen te kunnen maken. Nu begin ik pas langzaam te ontdekken wat ik zelf mooi vind en wat mij diep van binnen beweegt om te doen wat ik doe. Ik verlang ernaar om authentiek te zijn, onderscheidend en mijn eigen stijl te ontwikkelen. Eigenlijk verlang ik er naar om “gewoon” mezelf te zijn.

Als ik kijk naar de “zweverige” tekening bij deze tekst, wil ik liever mijzelf kunnen zijn zonder tros ballonnen. Hoog geplaatste latten probeer ik te vermijden. Daar ga ik niet (meer) kost wat kost overheen. Laat mij maar met beide benen op de grond staan en bij wijze van spreken blij zijn als ik onder een latje doorschuif. Laat mij maar lekker schuiven!

Hand-lettering

In the previous blogpost I talked about doodles, doodles are patterns and drawings that often appear spontaneously. Small simple line drawings are also called doodles, although these are not (always) drawn thoughtlessly, they do have the same characteristics and appearance.

Hand-lettering (I have written about this before) actually looks a bit like doodling. they are basically drawn (or written) line images that are filled with shading, marks, colors, tangles or combinations of these. In an A6 moleskine booklet I often make black on white drawings that I then complete with written text and hand draw letters to give extra meaning. On the picture above I have, because my paper still had too much white space, a black line drawing combined with different fonts.

Often when I’m drawing, quotes and texts pop into in my head. I use them in my work. These thoughts belong to that moment, just like the drawing. One text has a deeper meaning for me than the other. Since I make something every day I have stopped taking myself too seriously. I take my journal as it comes.

Because of all those beautiful and extreemly perfect hand-letter examples on the internet, I had problems with starters (failure) fear in the beginning. I also wanted to make perfect hand-letters! At least as beautiful as the examples. With pencil, ruler and eraser I started to draw according to a predetermined plan. I have erased, grumbled and fiddled a lot by tracing some letters here and there. Did I like it? Did I enjoy it? No! I was only concerned with the end result… When my piece was finally finished, I was done with it. No more hand-letters for me, I didn’t like it at all! In addition, the result was a weak extract from the example, which immediately disappeared in the paper bin. In retrospect I realize that I have started far too convulsively. Of course, perfectly made hand-letters are a feast for the eyes. But to be honest, I find hand-letters that are not perfect generally more interesting and more appealing.

Perfection is a beautiful goal, but it should not have a paralyzing effect. Craftsmanship is work and by working hard I can learn a craft. But was that also what I wanted? Only when the bar was on the ground and I had adjusted my (unrealistic) expectations with regard to hand-lettering (and drawing!), I could start enjoying the process and discover while playing how fun it is to make letters without an eraser and ruler! As a result, there were often much nicer things than I could ever have imagined in advance. As with all other (creative) skills, it is a matter of giving yourself an opportunity to develop by daring to do it and, above all, to be kind and gentle to yourself. I don’t have to become a specialist to be able to make beautiful things. Now I am slowly beginning to discover what I find beautiful and what moves me deep inside to do what I do. I long to be authentic, distinctive and to develop my own style. In fact, I long to be “just” myself.

If I look at the “floaty” drawing with this text, I would rather be able to be myself without a bunch of balloons. I try to avoid high bars. I don’t go over it (anymore) at all costs. Let me stand with both feet on the ground and, so to speak, be happy if I slide under a bar. I can go for that!