Een kop zonder kip

Mijn echte artjournal avontuur begon 3 jaar geleden al een beetje toen ik in therapie ging voor binge, een eetstoornis. Artjournaling leek mij de ideale uitlaatklep voor mijn gedachten, gevoelens en emoties. Het moest wel een heel mooi artjournal boekje worden. Zo één zonder fouten, met mooie heldere illustraties en niet te diepgaand, maar wel met gevleugelde teksten en inzichten waar iedereen wat aan heeft.

In de loop van de tijd was bij mij een bepaald idee ontstaan over artjournaling. Het was in mijn beeld een soort verheven kunstvorm geworden die bijna ongrijpbaar was. Je moest zeer talentvol en artistiek zijn om deze kunst te kunnen beoefenen. Op Pintrest en Instagram zag ik de meest waanzinnige artjournal pages voorbijkomen waar ik in geen eeuwigheid aan zou kunnen tippen. Door het grote aanbod in mixed media/artjounal producten die mij eigenlijk helemaal niets zeiden en de variatie in materialen begon ik te geloven dat artjournalen niet zomaar kon. Ik moest eerst minstens 2 soorten verf, 3 soorten krijtjes, 4 soorten potloden, 5 kleuren washi tape, alle kleuren spray inkt, hele speciale stiften, een gote gevarieerde collectie aan pennen en kwasten, een gelprint plaat in 6 maten, een speciaal artjournal boekje en nog eens 7 verschillende papiertypen aanschaffen en daarnaast ook nog eens verstand hebben van gesso, gelmedium, acrylstempels en distress inkt voordat ik er überhaupt aan kon gaan denken om te beginnen. Dan nog wat instructie boeken doorworstelen, youtube filmpjes kijken en online cursussen volgen om vervolgens een plan te gaan maken over hoe ik het zou gaan doen en hoe vaak. Mijzelf een consistente, herkenbare, authentieke, uitgedachte stijl aanmeten die aantrekkelijk is voor het grote publiek en oppassen met wat ik schrijft anders kan ik mijn mooi opgemaakte pagina’s never nooit aan iemand tonen. Pfff, de gedachte aan het beginnen met een artjournal leverde me al zo veel complexe vraagstukken en stress op, dat de zin om er aan te beginnen mij keer op keer verging.

Nu, achteraf gezien artjournal ik al veel langer en veel vaker dan ik mij ooit gerealiseerd heb. Mijn agenda’s en schriften van het voortgezet onderwijs zijn helemaal vol gekalkt met quotes, gedichtjes, teksten en opgeleukt met stickers, tekeningetjes en papiertjes. Gedachteloos tekeningetjes maken is iets dat ik bijna mijn hele leven al doe. Pen en papier leiden bij mij steevast van krabbelen naar doodelen en handletteren. Door al het media geweld waarin ik mijzelf vaak laat meeslepen, heb ik er nooit aan gedacht dat dat ook een vorm van artjournaling is! Het is mijn artjoural vorm. Dat is wie ik ben, dat is mijn stijl, dat zijn mijn gedachten en tekens die ik al mijn hele leven gebruik. Waarom niet met dat wat het dichtst bij me ligt beginnen. Een boekje kopen of maken waarin ik mijn losse krabbeltjes kan plakken, wat kan tekenen, kliederen en experimenteren en rustig zien waar dat toe leidt. OK, rustig zien waar dat toe leidt, is niet mijn sterkste kwaliteit! Maar brengt je veel verder dan alles of niets

Ik wilde niet als een kip zonder kop gaan beginnen aan artjournalen, ik wilde eerst alles weten, alles zien en op orde hebben voordat ik er aan zou beginnen. In plaats van naar mijn hart te luisteren, luisterde ik naar alleen maar naar mijn verstand en zat ik daardoor veel te veel in mijn hoofd. Ik was geen kip zonder kop maar een grote kop zonder kip! Het artjournalen heb ik toen maar twee dagen volgehouden want het deed me helemaal niets! Het koste me alleen maar een hoop tijd en energie en om het in kippentermen te houden ik kon mij ei er niet in kwijt… Blijf bij jezelf en gun het jezelf!

A headless chicken

My real artjournal adventure started 3 years ago when I went into therapy for binge eating disorder. Artjournaling seemed the ideal outlet for my thoughts, feelings and emotions. It had to be a very nice artjournal booklet. One without errors, with beautiful clear illustrations and not much personal emotional stuff, but with strong helpfull texts for the mind and insights that will help me and everybody else.

In time I had a certain idea about artjournaling. In my image it had become a sort of exalted art form that was almost elusive. You had to be very talented and artistic to be able to practice this art. On Pintrest and Instagram I saw the most amazing artjournal pages that I could never make. Because of the wide range of mixed media/artjounal products that actually meant nothing to me and the variation in materials, I started to believe that artjournaling was impossible to begin with. I needed at least 2 types of paint, 3 types of chalk, 4 types of pencils, 5 colors of washi tape, all colors of spray ink, very special markers, a large and varied collection of pens and brushes, a gel print plate in 6 sizes, a special artjournal booklet and purchase another 7 different types of paper and also have knowledge of gesso, gel medium, acrylic stamps and distress ink before I could even start thinking about it. I had to struggle through some instructional books, watching YouTube videos and taking online courses before making a plan about how I would do it and how often. Adopting a consistent, recognizable, authentic, thoughtful style that appeals to the general public and being careful with what I write, otherwise I can never show my beautiful pages to anyone. Pfff, the thought of starting an artjournal has already caused me so many complex issues and stress, that the desire to start has struck me time and again.

Looking back, I have been an artjournal for much longer and much more often than I have ever realized. My diaries and notebooks of secondary education are completely chalked with quotes, poems, texts and embellished with stickers, drawings and papers. Making thoughtless drawings is something that I have been doing almost all my life. For me, pen and paper invariably lead from scribbling to doodling and handwriting. Because of all the media violence in which I often get carried away, I have never thought that this is also a form of artjournaling! It is my artjoural form. That is who I am, that is my style, those are my thoughts and characters that I have used all my life. Why not start with what suites me the best. Buying or making a booklet in which I can stick my loose scribbles, what can draw, mess and experiment and see where that leads. OK, quietly seeing where that leads is not my strongest quality! But brings you much further than the all or nothing thought.

I did not want to start art journaling around like a headless chicken, I wanted to know everything first, see everything and have everything in order before I started. Instead of listening to my heart, I only listened to my mind and therefore I was too much in my head. I was not a headless chicken but a big head without chicken! I then only kept the art journals for two days because it didn’t bother me at all! It only cost me a lot of time and energy and to keep it going… Stay with yourself and grant it to yourself!